De wetenschappelijke adviezen voor makreel geven aan dat het bestand er niet goed voorstaat, en dat actie nodig is conform de regels van het Europees Visserijbeleid. Die schrijven voor dat de toegestane vangsthoeveelheden voor volgend jaar omlaag moeten om het bestand de gelegenheid te geven weer te groeien.

Tegelijk betekent dat niet dat er geen makreel meer gevangen of verkocht mag worden. Het visserijbeleid is erop gericht om mee te bewegen met de ontwikkeling van het bestand. Een groter bestand geeft meer vangstmogelijkheden, een kleiner bestand minder. Het probleem is grotendeels te herleiden naar het gebrek aan overeenstemming tussen de verschillende landen die het bestand beheren.

Dit zijn naast de EU voornamelijk Noorwegen en IJsland. Omdat de vis migreert, en dus niet op een vaste plek te vinden is, vinden landen als Noorwegen en IJsland dat hun aandeel in de vangst te laag is. Dit omdat de makreel meer noordelijk te vinden is dan in het verleden. Het gaat dus niet zozeer om de het totale vangstadvies, daar zijn partijen het wel min of meer over eens, maar om hoe groot ieders aandeel in die vangsten mag zijn. Genoemde landen vinden hun deel te klein en geven hun vissers een groter quotum dan volgens de afgesproken verdeelsleutel. De EU houdt zich wel aan de afspraken en blijft binnen het eigen aandeel in het quotum. Maar in totaal krijg je dan overschrijding van het quotum, en dat zien we nu terug in de status van het bestand.

De oplossing is dat de landen het eens worden over de verdeling en zich dan ook allemaal houden aan hun deel. De onderhandelingen hierover tussen de landen lopen al veel te lang en zonder resultaat. Uiteindelijk wordt iedereen er slechter van; het bestand, de landen, de vissers en de verwerkers.

Het is dus een politiek probleem dat ten grondslag ligt aan de verslechtering van het bestand. Wij kunnen de oproep van verschillende organisaties om geen makreel meer te kopen daarom niet ondersteunen.

Ook volgend jaar zijn er – weliswaar lagere- vangstquota, en is er dus makreel beschikbaar die de Nederlandse vissers conform alle regels en afspraken vangen binnen de beschikbare vangstquota. Een oproep om geen makreel te kopen treft juist die partijen die zich aan de afspraken houden, te weten de Nederlandse vissers en verwerkers.